Monday, March 3, 2014

ญี่ปุ่นคิดได้ไง vol.3


เมื่อวาน

นั่งคุยกับนายสุโดว์
(ชื่อจริงๆคือ สุโด โทโมะฮิโระ)
(ชื่อเล่นจริงๆชื่อ โทโมะ)
(ตอนเด็กๆเพื่อนๆเรียกว่า ซูจัง)
(พ่อแม่พี่น้องและป้าแมรี่เรียกว่า โทโมะฮิโระ)
(ห้ามนันทิชาเรียก โทโมะฮิโระ เด็ดขาด)
(เหตุผลคือ ได้ยินแล้วเหมือนแม่มันเรียก)
(ไม่รู้หรือไร จากสถานะภาพเมีย นานๆไปมันเปลี่ยนเป็น แม่ ได้นะเฟ้ย)

เมื่อวาน
นั่งคุยกับนายสุโดว์
(พูดซ้ำ)
เรื่องร้าน Choose Me ของนาง กำไรขาดทุนไปถึงไหนแล้ว
โอ้ยยยยย ร้านนี้ขายดี คืนทุนตั้งแต่เปิดร้าน2วันแรก
(โม้นะ)
เลยลองปรึกษาปัญหาหัวใจกับเฮียโทโมะไป
เรื่องมีอยู่ว่า
"ร้าน"ใกล้ๆ มันดันขายของเหมือนกับ Choose Me เด๊ะๆ แถมตัดราคากันกระจุยกระจาย
(มีดแม่งคมมาก ตัดกูขาดเลยนะ แสรด)
เรื่องขายของซ้ำกัน เป็นเรื่องธรรมดา
ของที่เราขายไม่ได้มหัศจรรย์ล้ำลึก ใครๆก็หามาขายได้ เป็นเรื่องธรรมชาติ
แต่ที่คาใจข้างในลึกๆคือ ร้านแม่งติดกัน มองตากันเห็น ถ้ามองตาไม่เห็นแปลว่ามันหลบตาดิฉัน
ที่สำคัญ มันเป็นเพื่อนดิฉัน
.
.
.
สงครามไม่มีคำว่ามิตรภาพซินะ
.
.
.
นายสุโดว์เลยแนะนำว่า ให้คุยกับเพื่อนตรงๆ
ว่า
"ได้ยินมาว่า ขายของเหมือนกันหรอ อยากทะเลาะกับนันทิชาหรือไร"
นันทิชาก็ได้แต่ตอบไปว่า
"พูดแบบนี้ก็เสียเพื่อนอ่ะเด่ะ กลับไทยไปก็คงไม่ต้องเจอกันแล้วหละ"
โทโมะ "อยู่ไทย เคยเจอกันด้วยหรอ"
นันทิชา "ไม่ค่อยนะ"
โทโมะ "สนิทกันมะ"
นันทิชา "ก็...แก๊งส์มีหลายคนอ่ะ"
โทโมะ "งานแต่งงานเรา มันมาไหมหละ"
นันทิชา "ไม่มา"
โทโมะ "งั้นก็คงไม่เจอกันแล้วหละ"
(สรุปง่ายๆ แบบนักซ่อมยานอวกาศ)
แล้วเฮียก็เริ่มอธิบายยาวววววววว เรื่องกำไรขาดทุน ของได้กำไรน้อยๆก็เลิกขายมันไป ตัดใจมันซะ หาของมาใหม่ ทำเทรนด์ขึ้นมา
(แหม่มมมมมมม)
และแล้วก็มีอยู่คำนึง
โทโมะพูด (ไม่หยุด) "ลองคิดถึง อะโดบันเท-จิ ดูว่ามันเยอะแค่ไหน"
.
.
.
อะโดบันเท----จิ
(ออกเสียงยาวนิดนึง)
(เท---จิ)
.
.
เฮ้ย
แปลว่าไรวะ

ถามกลับไปว่า อะโดบันเท-จิ ของมึงนี้แปลว่าไรวะ
มีตกใจ
หันมามองตา แต่ไม่ทำซึ้ง
แล้วกรี๊ดกร๊าด นันทิชาไม่รู้จักคำว่า อะโดบันเท----จิ
.
.
กูจะทราบมะ ภาษาไทยบางคำยังต้องเปิดพจนานุกรมเลย
แล้วเฮียก็พยายาม พยาย๊ามพยายาม สะกดเป็น ABC ให้นันทิชาฟัง
ยิ่งสะกดยิ่งโคตรจะไม่รู้เรื่อง
เอ--- ดี---??
เฮ้ย กดiphone ให้นันทิชา search เองดีกว่า โทโมะฮิโระ
.
.
.
เห็นแล้วอึ้ง
อยากให้ท่านผู้ชมทางบ้านเดาว่า
อะโดบันเท---จิ
มันแปลว่าอะไร
.
.
.
.
.
.
มันคือ
.
.
.
.
.
A D V A N T A G E

ออกเสียงโง่ๆแบบเด็กนักเรียนโรงเรียนรัฐบาลได้ว่า
แอ๊ด แวน เทจ

ฟังตอนแรก อะโดบันเท--จิ
กูนึกว่าแผ่นแปะแก้ปวดกล้ามเนื้อ

ชาวญี่ปุ่น ควรได้รับการแก้ไข ปัญหาออกเสียงภาษาอังกฤษ

โดยด่วนนะ

ปล. ไปซุเปอร์ อยากซื้อไมโล ไม่มีขายนะ
ยี่ห้อนี้อ่านว่า มี-โล

No comments:

Post a Comment